Op vrijdag twee maart schijnt de zon. Dat is geen toeval: in het Sint-Dimpnacollege in Geel wijden maar liefst bijna zeshonderd leerlingen een deel van hun voormiddag aan de goede zaak van Kabondo.

Hoe ze dat doen? Ze luisteren, bijna allemaal erg aandachtig, naar de woorden en verhalen die Frans en Margot daar, in een goed uitgeruste aula, tot hen richten. De lezing is ernstig en levensecht. Frans en Margot vertellen geen theorie, maar hebben het over de praktijk.

Ze praten over hiv en aids. over het virus dat in het Westen en in Afrika exact hetzelfde is. Over de totaal verschillende sociale en medische context in beide werelddelen. Ze verbinden hiv met armoede, en vertellen over de kinderen van Kabondo. Over hoe armoede de kinderen in een negatieve spiraal opslorpt. Hoe kinderen niet naar school kunnen gaan. Omdat ze geen ouders hebben. Omdat hun ouders ziek zijn. Hoe ze, doordat ze niet naar school gaan, ook geen eten hebben. Hoe ze zich, in ruil voor eten, moeten laten misbruiken door de groteren en sterkeren.

Ze vertellen over het schooltje voor de Ogoo gemeenschap. Over Achieng en haar moeder. Over de andere vrouwen, en ook enkele mannen, van de gemeenschap die zich allemaal inzetten om de kinderen naar school te laten gaan. Om warm eten voor hen te bereiden in de school. Opdat ze niet ondervoed zouden zijn. Opdat ze hun krachten aan het leren lezen en schrijven zouden kunnen besteden.

Frans en Margot vertellen over hoe moeilijk het is om in Afrika concrete hulp te bieden. Ze geven aan hoe essentieel het is om een betrouwbare, plaatselijke tussenpersoon te hebben. Ze leggen uit dat het altijd delicaat is om hulp te bieden. Ze zeggen dat de enige manier om hulp te bieden voor hen inhoudt dat die hulp op lange termijn overbodig zal worden.

Omdat de bevolking ondersteund moet worden in zijn ontplooiingen. Omdat de inzet van de bevolking de drijfveer van elk project moet zijn. Margot en Frans willen graag nog veel meer vertellen. Over het niveau van het onderwijs. Over de positie van lesgevers. Over de koe Lea. Maar de tijd vliegt. En na vier volle uren rijden ze, de zon nog altijd hoog en warm aan de hemel, naar huis. Lichaam en geest zijn opgewarmd.

Frans en Margot zijn niet toevallig in Geel beland. Het is lerares Wendy Thys die de school al maandenlang achter de schermen motiveert om enige daadwerkelijke betrokkenheid met Afrika aan de dag te leggen. Toen ze van Margot een scherp artikel over Afrika in de Morgen las, heeft ze dan ook niet geaarzeld om met Margot in contact te komen. En van het een kwam het ander. Margot, wier engagement vooral in het schrijven en aankaarten van problemen ligt, verwijst Wendy door naar Frans. Frans ontmoet Wendy en haar collega’s Griet en Raf, en legt de projecten van Kabondo aan hen uit. Allen zijn geboeid, en willen heel graag dat Frans zijn verhaal ook voor de leerlingen komt doen. Frans stuurt in een vlaag van enthousiasme een mail naar Margot waarin hij zegt dat hij op 2 maart een hele voormiddag over Kabondo zal praten. Ook geeft hij - niet geheel onschuldig - aan dat het sinds de tijd in de jeugdbeweging is geleden dat hij nog voor een groep heeft gestaan. Margots empathie voor Frans en voor Kabondo worden gevoed, en ze antwoordt hem meteen dat ze meegaat.De verhalen en woorden van Frans en Margot konden in Sint-Dimpnacollege op veel bijval rekenen.

Lerares Wendy Thys laat weten dat ze, waar ze ook komt, overstelpt wordt met leerlingen die vol initiatieven zitten. Kabondo en aids in Afrika zullen tijdens de komende godsdienstlessen nog besproken worden. Ook dan zal bepaald worden welke initiatieven voor uitvoering vatbaar zijn. Wordt dus zonder enige twijfel vervolgd.

Terug