30 september 2007, 08:55 Uhr - de 20 m. brede Strasse des 17. Juni, Berlin - één miljoen toeschouwers, vijf media-helicopters cirkelen boven de startlijn, de adrenaline giert op de zuivere tonen van de danse macabre.

Macaber inderdaad dat 30.000 atleten wereldwijd 6 maanden vrije tijd "opofferden" om voorbij de grenzen van het menselijke lichaam te gaan.Macaber ook dat helemaal vooraan aan de startlijn een paar Kenianen staan die dat leerden doordat ze elke dag zowiezo dertig kilometer naar school mochten lopen.

Allé, dat hopen we dan toch te kunnen meemaken in de vierstedenstad Berlijn.
Ik, met mijn platvoeten en als kind te zwaar om te kunnen lopen.

08:59 Uhr. De hartslag van 30.000 marathonlopers stijgt door spanning.
Ieder denkt aan zijn of haar lange uren voorbereiding, het mentale opdelen van de afstand maakt het haalbaar. En … zullen we hem ontmoeten op 32 km., de man met de hamer? Want dan zijn de fysische grenzen van je lichaam uitgeput. Enkel met voldoende training, voedsel
en drank onderweg kan je voorbij de 32 km.

Elke week liep ons KAPE-joggingteam een paar keren samen, woensdagavond interval en in het weekend een duurloop. Je moet minimaal 60 km per week kunnen lopen zonder je moe te voelen. Simpel berekent, betekent dat 6 dagen per week, elke keer 10 km. Uithouding leer je door lange afstanden te lopen en snelheid krijg door die tussendoor soms op te drijven.

Marathonlopen leert je de lessen des levens: Het verschil tussen een probleem en een oplossing is tijd. Langdurende uitdagingen worden licht als je ze opdeelt in stukjes. Samen met anderen afzien wordt plezier. Na de diepte komt de klim naar de top; finishen is de beloning.

Stukje één is 5 km., de eerste waterbevoorrading. Het besef dat je de kers van de taart smult na vele maanden voorbereiding... en de hoop dat je dit helse tempo 42.195 meter kan volhouden. Waanzin, anderhalve meter per stap, 30.000 stappen in een kleine vier uren.

10 km., tweede bevoorrading, na drie kwartier lopen. Intussen zijn de lopers van Kenia reeds 20 km. ver, de beste lopers lopers ter wereld. Ik drink mijn eerste pasta, een soort astronautenvoedsel dat je met water moet aanlengen.
Kenia heeft dat niet nodig, voor hen is 40 km. een makkie...

15 km., bijna een 10 miles (16,2 km) gelopen. Mijn beste tijd op die afstand was 1 uur en 2 minuten. Op een marathon spaar je krachten, probeer je te genieten van de omgeving. Schatting 75 minuten. Positief denken is de boodschap: nog minder dan 2/3 te gaan. Ik begin al spijt te hebben dat het over een paar uren voorbij is.
Mijn Afrikaanse telepaat denkt wellicht aan wat hij met zijn prijzengeld kan doen. Hij moet vooraan blijven wil hij een stukje van een auto kunnen kopen om mobieler te zijn in onze Europese samenleving. Of beeldt hij zich in over de rode bodem van Kenia te lopen?

21 km.en halfweg, cruise control ingeschakeld. Overal moedigt ritmische muziek en een enthoesiast publiek ons aan. Berlijn is mooi, endorfines verbergen elk schijntje pijn, enkefalines laten de synapsen in de hersens linken en helder denken. Licht als hindes, richting finish. Het gaat goed.
Ik halverwege en mijn telepaat loopt tussen de grote mooie ambassadegebouwen, Unter den Linden, de finish in zicht. De toeschouwers applaudisseren en hij krijgt vleugels, racet over de finish met een spurt van 25 km per uur. De gemiddelde fietser peddelt zich zwaar in t'zweet bij die snelheid.

Van 21 naar 32 km. Je moet de concentratie erin houden. Lopen doe je met je hoofd. Toch begin je automatisch te associëren, zoeken naar zin: wat ben ik hier toch bezig? Waarom lopen hier 30.000 mensen naar de finish, de plaats waar ze gestart zijn? Waarom zovele maanden daarnaar trainen? Om zichzelf te bewijzen - terwijl er anderen zijn op deze wereld, die wel in weidse natuur en boven rijkdom wonen maar daar niet de vruchten van plukken
kunnen, die snel MOETEN lopen om te overleven. En dan passen de puzzelstukjes weer in mekaar. Met elke meter die ik hier loop, kan ik een klein beetje de rijkdom herverdelen. Afrika sponseren is een bodemloos gat vullen, zegt men. Het project waarvoor ik loop geeft geen geld maar biedt kennis en ingesteldheid: laat Kenia weten hoe ze fier met hun land
kunnen omgaan.

32 km. Een groot spanbord hangt boven de weg: welkom in de zone des doods. Hier betalen slecht getrainde atleten of wie onderweg onvoldoende at en dronk, de prijs. Melkzuurophoping, verstramming. Nauwelijks de benen nog naar boven krijgen. Maar ik trainde gelukkig tot 36 km. in mijn voorbereiding. Om verder te kunnen verplaats ik me even in mijn trainingsschema van Kapellen. Vier km. is na aan "de oude grachten" op de Hoogboomsesteenweg rechts afslaan en voorbij de villa van de rijke Indiërs tot bij mij thuis. Mentaal in Kapellen lopen, in werkelijkheid in Berlijn.

Na km. 36 word ik wakker uit mijn Kapellen-trance en ben ik terug realtime in Berlijn. Nog 6 km. te gaan in deze mooie stad. Het wordt lastig, de kuiten worden harder, de souplesse is
er niet meer. Denk aan de lessen van de trainer: diep uitademen, grote passen, de armen goed zwaaien, kleine versnellingen inbouwen. Go Go Go. De kilometers worden langer enlastiger. Ik word lomer, de middagzon slaat toe, anderen beginnen me voorbij te steken. Waar haal ik nog de kracht vandaan? Ik word moe.

Nog drie, nog twee, nog éen km. Het publiek zweept me op. Unter den Linden, waar bijna twee uren geleden de winnaar liep. Ik zie de eerste van de drie finish-poorten, de tweede en dan de eindstreep. Nog even tanden bijten en niet versagen. Sneller, ik kan het. Op naar de 14 km./u., 15km./u.. Sneller: met 16 km./u. over de eindstreep.

De eindtijd laat ik in het midden. I did it again. Eindelijk rust, na 5 maanden voorbereiding. Het weerzien met de 13 andere lopers van mijn club is ongelofelijk en vanavond gaan we fuiven. Born 2b wild - we gaan ons logo eer aandoen.

Bernard

Terug