Achieng in Belgium (december 2007)

Zondag: aankomst (2-12-2007)

Ik kwam 's morgens aan. De vlucht verliep goed; ik heb het grootste deel van de tijd geslapen. In de rij achter me zat een vriendelijk zwart meisje. Ze was erg rusteloos door de lange reis. Ze deed me denken aan de kinderen in mijn thuisland en aan een reis die ik drie jaar geleden maakte. Ik had zo graag mijn armen om haar heen geslagen, maar dat durfde ik haar niet vragen.

Er was een lange rij wachtenden bij de immigratiedienst. Het duurde een half uur voor ik eindelijk bij de balie kwam. De man aan de balie controleerde mijn papieren en wenste me een goed verblijf. Daarna stapte ik naar de grote aankomsthal waar Frans, Lea, Ilse en Catherine mij opwachtten.

Ik werd warm onthaald, we dronken koffie en dan gingen we lunchen bij Gina en Serge in Gent. Het was heerlijk om hen terug te zien. Later die dag kwam ik aan in Oud-Turnhout bij Lea en Frans thuis waar ik de volgende dagen zou verblijven. Ze toonden mij m'n kamer en de kamer waar Linn and Susan zullen slapen. Het is hier erg leuk met een fantastisch lieve familie. Het weer valt voorlopig wat tegen, maar zij zullen de volgende dagen de zon in mijn leven zijn

Maandag:

Ik bereidde me voor op het programma dat ik de volgende dagen af zal werken. Omdat het in Kenia doorgaans warm is, moesten we eerst wat winkelen. Els hielp mij bij het kiezen van de spullen die ik nodig had. Dat was erg lief van haar.

Dinsdag in Nijlen in het Sint Calasanz Instituut (4-12-2007)

Ik was uitgenodigd door deze school om een gesprek te voeren met de studenten die veel belangstelling toonden voor het project in Kabondo. Ze keken naar foto's en stelden veel vragen. Ze waren erg begaan met de HIV- en aidsproblematiek. Ze gaven toe dat dit probleem in België stil werd gehouden en toen ik hen vroeg of ze ooit al een aidstest hadden laten doen, waren ze geschokt omdat ze niet inzagen waarom zij in godsnaam zo'n test zouden moeten ondergaan. Ze zegden dat hun ouders ook geschokt zouden zijn. We hadden een lang en open gesprek en ik ben zeker dat de studenten er uiteindelijk veel van hebben opgestoken. Op het einde zei één van de leraars dat ik mijn tijd niet echt had gebruikt om over Kabondo te spreken, om geld in te zamelen. Dat had ze goed opgemerkt, maar ik ben hier niet alleen om geld in te zamelen. In mijn gesprekken met jongeren wil ik vooral dat ze iets van mij leren. Op het einde zetten de studenten hun plan en strategie uiteen om geld in te zamelen voor de Forever Dago School

Vervolgens heb ik geluncht met de studenten huishoudkunde. Ik denk dat het schitterende koks zullen worden hoewel niet één van hen dat beroep echt denkt uit te oefenen later.

Donderdag: Artevelde hogeschool (6-12-2007)

Ik had een erg interessant gesprek, onder meer over ontwikkelingswerk, HIV en aids, godsdienst en opvoeding. Het werd een aangename en open discussie; het grootste deel van het gesprek draaide rond HIV en aids, net zoals tijdens mijn ontmoeting in de school op maandag. De studenten werken nu aan een presentatie voor volgende week dinsdag en ze waren zo lief dat ik gewoon niet kan wachten om terug bij hen te zijn in Gent; ze zijn ook van plan om de school in Kabondo te helpen.

Vrijdag: Bezoek leraren zonder grenzen - Concert in Gent (7-12-2007)

Om 10 uur had ik een erg interessant en positief gesprek met Laurent Pielaet, een lid van leraars zonder grenzen. De Forever Dago School is een jonge school met zoveel mogelijkheden om te groeien en zijn doelstellingen waar te maken. Vandaar dat deze ontmoeting zo belangrijk was voor mij en voor Kabondo Forever om na te gaan hoe we ervaringen uit kunnen wisselen en gebruik kunnen maken van de opleidingen die leraren zonder grenzen kunnen aanbieden, in Kabondo en omgekeerd. Forever Dago School en de scholen in de omgeving kunnen baat hebben bij dit uitwisselingsproject. Het is interessant om te zien hoeveel vruchten we wel kunnen plukken van dergelijke uitwisselingen.
Laurent Pielaet belichtte zijn werk, naast zijn rol in leraren zonder grenzen. Hij werkt met arme mensen en bezorgt hen voedsel, onderdak en alle andere basisbehoeften. Ik was verrast en sindsdien moet ik aldoor aan hen denken. Het is namelijk hard om buiten in de kou te blijven staan. In Afrika lijden veel mensen honger maar het weer is er goed. Ik denk echt dat en honger én kou van het slechte te veel is. Het is erg moedig van broeders van liefde zoals Laurent Pielaet en zijn congregatie om hun leven te wijden aan het ondersteunen van de minderbedeelden.

Ik word af en toe geconfronteerd met mensen met kinderen die om wat geld vragen, vooral in de treinstations hier in Europa. In Afrika denken de mensen dat die problemen in Europa onbestaand zijn. Dit is een typisch tafereel voor steden in Afrika. Dus hier aankomen en onmiddellijk geconfronteerd worden met die beelden is inderdaad erg dubbelzinnig. De schitterende gebouwen, het gesmeerd lopende openbare vervoer, alles blinkt …..Het is moeilijk te geloven dat iemand te midden van dit alles kou en honger kan lijden. Ik heb al een muntstuk gegeven, maar ik bedacht tegelijk hoeveel een euro waard is in Kenia in vergelijking met hier en dat veel gezinnen met minder dan een euro per dag leven in mijn thuisland. Ze denken misschien dat ik van hier ben en kunnen zich wellicht niet voorstellen dat ik hier ben met eenzelfde missie: brood vinden voor de wezen, een school bouwen enz. Die bedelende mensen zijn misschien van vreemde origine, maar het zijn en blijven mensen.
Ik kan alleen maar besluiten: armoede, ontwikkeling, eerste wereld en derde wereld, het is één grote puzzel en er bestaat geen enkel stukje dat ervoor kan zorgen dat alles in elkaar past. Laurent Pielaet en alle andere anderen die in dit stuk van de wereld doen wat mensen als ik in Afrika proberen, allemaal met dezelfde activiteiten en doelstellingen en met maar één ding voor ogen: de mensheid een nieuw gezicht geven. Moge god al die mensen zegenen die dankzij hun inspanningen en goede wil het verschil maken in de levens van mensen hier en in het buitenland.

's avonds : Het concert in Gent was erg levendig met leuke muziek van erg goede muzikanten. De zaal was vol en ik ontmoette er veel vrienden en het was heerlijk om ze terug te zien en om te beseffen dat die hechte band er nog altijd is ook al leef ik in Kenia en hoewel het weer die avond vrij slecht was, hadden ze hun gezellige huiskamers verlaten om naar dit concert te komen en naar mooie muziek te luisteren, maar ook om elkaar terug te zien.

MMFest (meer info)
I was very glad to meet the mmfest group, very optimistic, young gifted musicians, it was very generous of them to donate a cheque of 1000 euro towards the support of the Forever Dago Academy. I can never express the appreciation enough. They are a very positive progressive group and I wish them all the best in their future plans. I imagined one day they may come over to The school and sing together with the local young musicians from Kabondo. I am so glad that I will have the chance to meet them again on the 28th Dec 2007.

(Nederlandse versie volgt later)

Zaterdag: HFK vergadering in Aalter/ Kerstmarkt in Oud-Turnhout. (8-12-2007)

De vergadering verliep erg goed en het was fijn om elkaar terug te zien. Het is altijd anders om met mensen rond een tafel te zitten dan om verslagen te lezen. We hadden erg positieve vooruitzichten voor het komende jaar. Alweer een erg fijne dag.

Zondag (9-12-2007)

Ik heb de hele dag gerust om te bekomen van een lange maar heerlijke week. Eten, slapen, televisie kijken en het thuisfront bellen. Alles verloopt opperbest in Kabondo. Ik kan dus rustig uitkijken naar een nieuwe week vol fijne gebeurtenissen.

Om 6 uur kwamen Frans en ik aan in Hof Ter Vennen, een schitterend restaurant. Het deed me denken aan het Hilton in Nairobi dat ik alleen maar ken omdat ik er wel al eens naar binnen heb gegluurd. De leden kwamen één na één aan. Daarop volgde een inleiding en een 'ill liker' (noot van de vertaler: dit is Achiengs 'Vlaams' voor heel lekkere) maaltijd. Daarna gaf ik een uiteenzetting over de projecten in Kabondo, de Forever Dago School en de bijbehorende activiteiten. Om af te sluiten toonden we beelden van de school en de leerlingen.

Na mijn voordracht waren er vragen en gesprekken over de behoeften van de school. Uiteindelijk overhandigde de voorzitter mij een cheque van 500 euro als bijdrage in de werking van de school.

Ik ben erg verheugd om vast te stellen dat de Rotary Club en andere clubs van die strekking ontwikkelingsinitiatieven opnemen in hun doelstellingen. Ik was ook blij verrast met het feit dat de Rotary Club veel projecten financieel ondersteunt in België, want ik heb me eigenlijk al vaak afgevraagd wat er gedaan wordt om de armen in Europa te helpen.
Ik wens de Rotary Antwerpen-Voorkempen in naam van de gemeenschap van Kabondo te danken voor hun steun. Het was een erg aangename ontmoeting en het was fijn om te praten en te dineren met al die knappe en vriendelijke heren.

Dinsdag : Artevelde Hogeschool (11-12-2007)

Dit was mijn tweede ontmoeting met de studenten, maar deze keer stond het gebeuren ook open voor het publiek. De ontmoeting begon om 6 uur. Lea en Frans brachten me er heen. Het was een warme en gezellige ruimte met een zestigtal mensen. Er was een interessante interactie. De studenten begonnen met hun voorstelling van figuren uit het boek 'Mijn status is positief'. Het was vreemd om de gezichten van die Keniaanse vrienden hier op het scherm te zien en hun verhalen te horen. Het leek wel theorie, terwijl het toch allemaal heel echt is. Sommigen onder hen heb ik al twee jaar niet meer gezien omdat ik van Nairobi naar Kabondo ben verhuisd. Deze presentatie voerde mij terug naar het prille begin, naar de tijd dat ik me afvroeg wat de betekenis van mijn leven was en op welke manier ik daar vorm aan kon geven. Dat was geen gemakkelijke opdracht, vooral omdat het toen met mijn gezondheid bergaf ging. Ik had een sterk gevoel dat God nog een opdracht voor mij had die ik moest vervullen. Ik moest enkel te weten komen wat die opdracht precies was. En als Hij inderdaad een opdracht voor mij had, zou Hij mij zeker de energie en het leven geven om Zijn plannen voor mijn bestaan waar te maken. Terwijl ik in gedachten nog rondwaarde in die periode van mijn leven, werd de eerste vraag op mij afgevuurd:

(Gent)

Wanneer kwam je te weten dat je status positief was en waarom liet je je testen? Mijn antwoord: dat was in 1997. Veel mensen stellen me die vraag en het is een goede vraag, maar voor mij is het ook een heel bijzondere vraag omdat het me tien jaar terug brengt in de tijd naar die dag, dat eigenste moment, die bloedtest en een resultaat dat positief bleek te zijn. Dat moment waarop mijn lot een heel andere wending nam, dat mijn hele leven veranderde, waarna ik nooit meer dezelfde zou zijn. Ik verliet die kamer als iemand anders, bang en verward. Waarom liet ik die vreselijke test afnemen? Het was de tijd dat in Kenia een record aantal mensen besmet was en bij de problematiek betrokken raakte. Ik had ook zopas een zus verloren, dus ik dacht bij mezelf: waarom zou ik me niet eens laten testen? Het werd de schok van mijn leven.

Daarna verwachte ik een vraag die me echter niet in zoveel woorden werd gesteld, namelijk. Hoe heeft dit je leven veranderd? Het was een keerpunt voor mij. Zoals ik al zei moest ik te weten komen hoe het nu met mij verder moest en kon ik me niet ontdoen van de gedachte dat er mij een enorme verantwoordelijk te wachten stond. Alleen moest ik nog te weten komen wat die taak precies was; eerst moest ik bekomen van de schok en terug sterk en fit worden. Het nam ongeveer vijf jaar in beslag voor ik begreep wat mij te doen stond. Ik sloot mij aan bij een religieuze groep en verkeerde daardoor dagelijks in goed gezelschap. Elke dag knielde ik en vroeg ik aan God om mij nieuwe kracht te geven en om mij te tonen welke richting ik uit moest. Elke dag werd ik sterker en bewuster en in 2006 zag ik mijn taak duidelijk voor ogen: ik zou de effecten van HIV en AIDS verzachten. Ik definieerde de krijtlijnen van mijn missie en mijn doelstellingen.

Banden aangaan met gezinnen en de gemeenschap om alle kinderen de mogelijkheid te geven te slagen op school en voorbereid te zijn om hun steentje bij te dragen in onze sociale en economische toekomst. Met maar één doel voor ogen: een gemeenschap in het leven roepen die zich inzette voor een goede gezondheid, veiligheid, geluk en onderwijs voor al onze kinderen en hun familie.

Voor welke projecten zet je je in?

1. Hope home: een thuis voor pasgeboren baby's en een holistische omkadering voor 'kindgezinnen'.
2. HIV / AIDS advies en testen, opleiding van people living with HIV aids ondersteuningsgroepen, informatieverstrekking via leesmateriaal, posters, pamfletten, seminaries en workshops over preventie, behandeling en een positieve levensingesteldheid, voedselprogramma's voor bedlegerige mensen met Aids en transportdiensten naar ziekenhuizen
3. Jongerengroepen/ vrouwengroepen ( levensomstandigheden verbeteren) d.w.z. inkomsten genererende activiteiten zoals kippen of bijen houden, visvijvers, sportactiviteiten zoals netbal, voetbal, (brengt de mensen meteen ook samen)

Wat denkt u over onze aanpak van HIV hier in België?
Het is moeilijk om dat juist in te schatten omdat ik hier maar voor korte tijd op bezoek ben, maar ik weet dat Sensoa een erg goed uitgewerkt programma heeft om het 'HIV/Aids'-probleem hier in België aan te pakken. Toch kwam ik via gesprekken met studenten in middelbare scholen aan de weet dat het onderwerp niet bepaald aan bod komt in de huiskring. Een aantal van hen, misschien zelfs de meerderheid weten niet hoe je besmet raakt. Sommigen zijn bang om dichtbij iemand met HIV te komen. Ze denken dat de ziektekiemen via de lucht worden overgedragen. Dat was de stand van zaken in Kenia tien jaar geleden. Mensen waren bang om het openbaar vervoer te nemen uit vrees om besmet te worden. Er is heel veel informatie beschikbaar hier. Dus de jongeren hier zouden niet zozeer bang moeten zijn van een ziekte die de mensheid als nooit te voren op zijn grondvesten heeft doen daveren, maar de beschikbare informatie met beide handen aangrijpen. Het is misschien geen levensgroot probleem hier in België, maar die jongeren zouden die kennis moeten opdoen net zoals ze dat doen voor andere onderwerpen die hen evenmin rechtstreeks aanbelangen.

Hoe worden de mensen geïnformeerd over HIV? De informatie wordt verspreid via de media, televisie, radio, kranten, tijdschriften, posters, in scholen en kerken, door NGOs en CBOs

Doet de overheid genoeg om de mensen te helpen? Ja, vandaag kun je je vrijwillig gratis laten testen en advies vragen en er zijn gratis ARV-geneesmiddelen voor alle mensen, evenals gratis raadplegingen in overheidsziekenhuizen

Is HIV een onderwerp waar men makkelijk over praat? Ja en neen. Mensen die voldoende geïnformeerd zijn en het probleem goed begrijpen vinden het makkelijk om erover te praten, maar net als hier zijn er in Kenia nog veel mensen voor wie dit onderwerp een groot taboe is.

Hoe worden jongeren in Afrika geïnformeerd over HIV? Zoals dat in Kenia gebeurt, met inbegrip van liederen en dans zoals hierboven reeds aangehaald.

Ten slotte sprak ik nog over de kleuterklassen en de lagere school ( Forever Dago Academy) wat eigenlijk het belangrijkste punt op de agenda was die avond. Hierover werden niet veel vragen gesteld, maar ik wil graag van de gelegenheid gebruik maken om nog wat zaken te zeggen die ik die avond met de toehoorders wilde delen m.b.t. de school. De doelstellingen van de school zijn onder meer:

1. De ontwikkeling van elk kind promoten om er een zelfbewuste persoon van te maken die risico's durft nemen en levenslang wil bijleren.
2. Het positief zelfbeeld aanmoedigen en koesteren.
3. De ontwikkeling van positieve sociale vaardigheden bevorderen.
4. De ontwikkeling van cognitieve en creatieve vaardigheden promoten op het vlak van letteren, wiskunde, muziek, kunst, religie en taalontwikkeling.
5. De ontwikkeling van onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en zelfdiscipline promoten.
6. De ontwikkeling van positieve communicatievaardigheden promoten.
7. De ontwikkeling van degelijke gezondheidszorg en voeding bevorderen.
8. De waardering van culturele diversiteit in een samenleving promoten. Enz. Dit alles kan worden bewerkstelligd door o.a.

1. Medische ondersteuning
2. Dagopvang
3. Interventie op erg jonge leeftijd
4. Een veilige leefomgeving
5. Kinderopvang
6. Voorbereiding op schoolactiviteiten
7. Een omkadering van hoogstaande kwaliteit
8. Lerarenopleidingen
9. Degelijke lonen voor het onderwijzend personeel
10. Ontwikkeling van de ouders en de gezinnen
11. Alfabetiseren van gezinnen (volwassenenonderwijs)
12. Verantwoordelijkheidsbesef & evaluatie
13. Ontwikkeling van gemeenschapszin

Vervolgens werden de behoeften van de school besproken. De volgende zeven jaar zou er elk jaar een klas moeten worden bijgebouwd.
Er is behoefte aan een verzorgingsruimte, een consultatieruimte waar de verpleegster en dokter de kinderen kunnen onderzoeken.
Er is behoefte aan maandelijkse lonen voor de leerkrachten en andere personeelsleden (ongeveer 300 euro)

Wat heeft de school tot nu al bereikt om waar mogelijk in het eigen onderhoud te voorzien?
De school heeft twee koeien die melk geven voor het ontbijt. Er is een kippenboerderij en een groentetuin die gebruikt worden om de leerlingen eten te geven tijdens de lunch. De granen worden door de ouders geschonken.

Er waren interessante, maar netelige vragen waarvoor de tijd die avond te kort was om ze in detail te bespreken en waarop ik hieronder toch iets dieper wil ingaan:

Hoe past het Westen in jouw beeld van de mogelijke oplossingen voor de problemen in Kenia of Afrika in het algemeen?
Ik denk dat veel van de oplossingen van de problemen in Afrika moeten komen van het benutten van de nog in hoge mate onontgonnen Afrikaanse ervaringen, geschiedenis en waarden. Lange tijd hebben de Afrikaanse en Westerse elites gedacht dat de oplossing uit het westen moest komen vanwege de kolonisatie van Afrika door de Europeanen. We hebben een op westerse leest geschoeid onderwijssysteem dat de Afrikaanse waarden en ervaringswereld onderdrukt. En de westerse ontwikkelingsstrategie werd op diverse wijzen aan Afrika opgedrongen. Het merendeel van die ontwikkelingsstrategieën zijn ongeschikt voor de Afrikaanse leefomgeving. Er moet gezocht worden naar een manier om de in Afrikaanse waarden gewortelde ontwikkelingsstrategieën nieuw leven in te blazen. Er zijn programma's van grote internationale ontwikkelingsinstellingen zoals de Verenigde Naties, de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds die een ontwikkeling (structurele aanpassingsprogramma's bijvoorbeeld) opleggen met ingebouwde westerse waarden en ervaringen zonder oog voor de Afrikaanse ervaringen en waarden wat Afrika alleen maar nog dieper in de crisis duwt. Positief is het feit dat de Afrikaanse waarden langzaam maar zeker meer ingang vinden in de ontwikkelingsstrategieën.
Ik denk dat de Afrikaanse waarden die lange tijd opzij werden gezet in een evenwichtige mix met de goede aspecten van de wereldwijde cultuur en het koloniale erfgoed van het continent evenwaardige elementen zouden worden en internationaal respect zouden krijgen. Daarom dat een goed model zou kunnen zijn: Afrikaanse oplossingen voor Afrikaanse problemen, gebaseerd op de Afrikaanse ervaringswereld en culturele geschiedenis

Doet het Westen genoeg om Afrika te helpen? Genoeg is een groot woord, misschien zou het westen al meer dan genoeg hebben gedaan om Afrika te helpen als men van bij het begin met het voorgaande rekening had gehouden.

Zo kwam er een einde aan alweer een prachtige avond. Ik dank alle studenten en hun vrienden die langskwamen. Ik kreeg lekkere chocolade om mee te nemen voor de kinderen thuis en wat geld om boeken en schrijfgerief te kopen.

Woensdag : KVLV Oosthoven - Oud-Turnhout (12-12-2007)

Ik heb bijna de hele dag gerust en naar televisie gekeken. 's Avonds was ik uitgenodigd voor een etentje bij KVLV Oud-Turnhout. Het was een gezellige avond met heel lieve dames. Bij mij thuis hebben we ook vrouwengroepen. Ze zingen en dansen bij het begin en op het einde van hun samenkomsten. In de zaal was het stil met zacht gegiechel, een brede glimlach op de gezichtgen, mooie kleren en juwelen; in mijn gedachten waren hun liederen en dansen even luid en krachtig als die van de groepen in mijn thuisland, maar zij drukken zich uit met een andere toon en stijl die eigen is aan hun cultuur en tijdsgeest.

Ik genoot van de komedie die door de vrouwen van de groep op het toneel werd gebracht. Ik begrijp geen Vlaams maar hun gebaren en lichaamstaal was duidelijk. Het thema greep ook terug naar dingen die wij in Afrika eveneens ervaren, namelijk de tiener dat naar het kerstfeest van zijn grootouders komt terwijl zijn ouders niet mee konden komen ….

Na het 'ill liker' eten gaf ik wat uitleg bij de activiteiten van het project in Kabondo.
Daarna waren er vragen die ik beantwoordde en om 10 uur werd de vergadering afgesloten met geschenkjes en een gift om de school te helpen: de helft van de kosten voor het meubilair voor de nieuwe klas van volgend jaar.
Ik ben erg dankbaar voor de geschenken, de mooie avond en blij dat ik werd uitgenodigd.

(Nederlandse versie volgt nog)

Friday: Fortis Landbouwcompetence Centre (14-12-2007)

I had dinner at Brecht with the Fortis Landbouwcompetence Centre. I did not understand much but I thought that it was a kind of farewell party for Frans. He used to work with the organisation. Before having dinner, there was a very sentimental reading by the Boss. He read it like a beautiful poem. And then at the end of it he said in English, To you Achieng, not many women have touched the heart of Frans apart from his wife and two daughters, please we ask you to kindly send him back to Belgium each time he visits Kenya because we need him here too and above all take good care of him…. I promised I'll do so and as I did I could not control my tears.. We had 'ill liker' dinner and then left. I did not leave without a big present for the school project.

Saturday (15-12-2007)

We picked Linn Susan and Boniface from the airport. The plane had delayed for three hours. It was a long wait. I had been anxious for days. Finally they arrived. They were greeted by the chills of winter they had never imagined. On the way to Oud-Turnhout, they were relaxed by the smoothness of the roads, Their first encounter with development…..

Sunday (16-12-2007)

There was a very big meeting with all the friends of Nyakachieng Kabondo. Many people came, nice people. There was not much to tell as most of the people already knew about the projects; I met other friend I had met before; It was a nice meeting, one attended by Lin Susan and Boniface.

Monday Restel residence in Wilrijk (17-12-2007)

Meeting with old people at the old people residence. It was a very constructive discussion. The idea was to see possibilities of supporting the old people in Kabondo. There is no structure that exists to support old people in Kenya. The retired people have their pension but so many old people never had any education so they never got employed, then they educated their children who in turn could support the old parents but most of them died due to Aids. They have grown old in a unique era of mysteries of disease and economic pressure. They have in turn left the older people with the burden of caring for the orphans left behind. Since some are too old to work, the orphans themselves have to stop going to school to take care of their old grandparents. This meeting may hopefully lead to the birth of a programme that specifically address the issues that affect the old, i.e. housing, beddings, clothing, health and nutrition. So far some old people have got relieved of the burden of care for their grandchildren through the school fee sponsorship, the Forever Dago Academy day care and feeding programme, and admission into Hope home.
Its important to begin with dignity and end with dignity.

Like the meeting of the 12th, it was nice to meet and talk with the ladies. We had nice dinner. Boniface, Linn and Susan were invited too. The ladies had a surprise present for the school project.

Wednesday OKRA Oosthoven (19-12-2007)

It was a short but nice meeting. A present for the school.