Eindelijk is het zover, nog ongeveer 3 uren vliegen en we landen in Naïrobi. Achieng en Boniface wachten ons op in de luchthaven, we gaan bij Lin slapen en samen met Terry, Suzan en Elisabeth vertrekken we morgen naar Kabondo.

17 Dinsdag april 2007

Vanmorgen vertrokken met "een wagen (Land Rover) volgeladen", voor een trip van ongeveer 450 km over (voor ons een dodenweg) een baan die niet te vergelijken is met de route du soleil!

Een zwaar ongeval met een vrachtwagen die benzine vervoerde. De benzine stroomde over de weg en van heinde en verre kwam men aangelopen met jerricans en emmers om dit o zo kostbaar goedje op te vangen. Ongelooflijk maar zeer gevaarlijk !
Juist voor het donker werd zijn we veilig aangekomen in Kabondo. Nadien hebben we samen gegeten: rijst en bonen.

Woensdag 18 april 2007

De eerste nacht in Kabondo onder ons muskietennet in onze twijfelaar, gezellig dicht bij elkaar. We hebben goed geslapen. Er werd ons ontbijt gebracht, een luxe die we niet gewoon zijn !
Na het ontbijt onder een stralende hemel gingen we kennismaken met de omgeving, de kinderen en de mensen van Kabondo. Onze eerste ontmoeting met deze mensen was hartverwarmend: de mannen gaven ons een stevige handdruk en van de vrouwen kregen we drie dikke zoenen. De kinderen bekeken ons met grote mooie ogen en keken afwachtend naar onze rugzak in de hoop dat er een snoepje te voorschijn zou komen. De "mariekes", die we voordien in de "Nakumatt" (een grote supermarkt in Kisumu) hadden gekocht, vielen heel goed in de smaak!
De mensen werken er hard en met primitieve middelen. Alles maken ze zelf, zelfs een waterput. Die wordt niet machinaal geboord zoals wij dat kennen, neen, één man met pikhouweel graaft dieper en dieper terwijl een tweede wacht tot de emmer vol zand is om hem dan met een weer zelfgemaakt systeem naar boven te halen.
Onze eerste dag in Kabondo was fantastisch, een heel ander leven dan dat we gewoon zijn, zalig zonder radio, televisie en krant !

Donderdag 19 april

Vandaag een rustige dag in Kabondo. Voor we aan tafel gingen, hebben we samen met Achieng en Boniface genoten van een lekker glaasje porto die we op Zaventem gekocht hadden en kennis gemaakt met mama Martha, de moeder van Achieng, een echte afrikaanse moeder, rond en gezond zoals wij ons de afrikaanse moeders voorstellen.

We hebben al enkele studenten kunnen ontmoeten die door Nyakachieng Kabondo
gesponsord worden om naar school te kunnen gaan. Deze studenten zijn allemaal zeer
blij dat ze terug naar school kunnen en beantwoorden met veel plezier onze vragen en poseren graag voor de camera.
We moeten nog 25 studenten ontmoeten dus er is nog werk aan de winkel.

Vrijdag 20 april

De kinderen hebben vakantie dus er kan verder gewerkt worden aan de school. Er moet nog veel gebeuren, de deuren moeten worden verplaatst, de muren moeten worden bezet, de vloer moet worden afgewerkt, een fundering voor de regenton moet worden gemetst. Op 5 mei is de vakantie voorbij en komen al de kindjes terug naar school, we zijn er zeker van dat tegen dan de klasjes in orde zijn.
Ondertussen liggen de plannen op tafel om nog eens drie klasjes bij te bouwen.

Onderweg hebben we weer genoten van het actieve Afrikaanse leven .

Zaterdag 21 april

Zoals elke morgen zijn we weer vroeg uit de veren. Na ons " Afrikaans douchke" samen met Achieng, Boniface en Elisabeth ontbijt genomen. Achieng en Elizabeth gaan naar de kapper, dat wilde ik niet missen! Niet te vergelijken met onze moderne kappers, zelfs de verzorging is helemaal anders, maar ja de Afrikanen hebben ook heel ander haar. Eerst wordt hun hoofdhuid helemaal ingetalkt en nadien wordt het haar met een vette crème ingesmeerd om het doorkammen mogelijk te maken. Nadien volgt er een wasbeurt en dan wordt het haar in model gelegd. Leuk om dit eens te zien.

In de namiddag was er de samenkomst van de gemeenschap, vele vrouwen en een aantal mannen, zij brachten zelfgemaakte manden mee . Vele manden hebben we aangekocht maar spijtig genoeg konden we niet alles kopen, we moesten rekening houden met het gewicht van onze bagage. We hebben samen gedanst en gezongen, dit was een leuke ervaring, we voelden ons echte Afrikanen.

Zondag 22 april

Het was weer een heerlijke dag, hier in Kabondo.
We hebben een lange wandeling gemaakt en zoals altijd genoten van de natuur en de vriendelijkheid van de mensen. Ondertussen kennen de kinderen ons al goed, ik denk dat ze mij "marieke" noemen, die koekjes vinden ze echt lekker !
We zitten nu onder de veranda van Achiengs huis, het is bijna 5 uur. Dit doet me denken aan foto's van mijn grootouders zittend op hun veranda jaaaaaaaaaaren geleden in Congo.
Hoe de geschiedenis zich soms herhaalt.
We genieten van de kippen die rondlopen, het geluid van de natuur, wat ons opvalt zijn de planten op de veranda, niet in mooie terracota potten zoals bij ons maar gewoon in plastiek zakken !

Maandag 23 april

De werken aan de school vorderen goed.

Ook aan de koestal wordt hard gewerkt !

Dinsdag 24 april

Gisteren en vandaag hebben we nog een aantal studenten kunnen spreken die we sponsoren, het doet ons plezier te zien dat deze jonge mensen gelukkig en dankbaar zijn dat ze naar school kunnen gaan.
De bouwwerken aan de school voor de kleintjes gaan snel vooruit, de deuren zijn verplaatst en de bezettingswerken zijn volop aan de gang.
In de late namiddag zijn we "een pint " gaan drinken in een echt Afrikaans café ! We hebben genoten van ons pintje en van de muziek die niet toeliet dat je op je stoel bleef zitten, dus hebben we ons aan een paar danspasjes gewaagd.
Helemaal niet te vergelijken met een bruine kroeg zoals in Antwerpen !
Het was weer een leuke ervaring.
Net zoals gisteren, toen zijn we gaan eten in een echt Afrikaans restaurant, ook niet te vergelijken met de " pizza hut " of de "comme chez soi ". Nee, een echt Afrikaans restaurant waar je met je handen eet. De kip met groenten en rijst hing tot achter ons oren en ellebogen maar het was héél lekker.

Woensdag 25 april

Vandaag zijn we naar Ouygis gereden om een meisje en haar twee broers te bezoeken die ook gesponsord worden door Nyakachieng Kabondo. Ondanks onze goede 4x4 Land Rover en onze goede bestuurder Boniface zijn we er niet geraakt, door de hevige regen en modderige wegen was het niet mogelijk. Morgen proberen we opnieuw.
In het terug rijden zijn we gestopt op de plaatselijke markt, ook weer een hele ervaring, om onze inkopen te doen. Vanavond maken wij de enige echte Belgische "FRIETEN" !
Een steak hebben we niet gevonden maar een omeletje met tomaten, look en ajuin smaakt ook niet slecht met frietjes! De frietjes hadden veel succes!

Donderdag 26 april

Vandaag zijn we terug naar Ouygis gereden, en hebben we de drie kinderen ontmoet. Jackline en haar jongste broertje George waren thuis, de oudere broer Geoffry was in school, die kunnen we later bezoeken.
Het is onvoorstelbaar, dit jonge meisje was zo gastvrij en nodigde ons zelfs uit om te blijven overnachten.
Voor de zoveelste keer werden we weer geconfronteerd met het leven van deze jonge mensen en diep in ons hart waren we weer o zo gelukkig dat we hen kunnen steunen naar een betere toekomst.

Vrijdag 27 april

Wij genieten van onze laatste dagen.
Ondertussen is de bezetting in de klasjes al goed aan het opdrogen, de stoeltjes staan al klaar.

En de "mariekes" vallen nog altijd in de smaak.

Zaterdag 28 april

Vandaag is het sportdag, er werd voetbal en volleybal gespeeld door de mannen, de vrouwen speelden netbal. Van heinde en verre kwamen de mensen kijken, ook wij als enige blanken werden bekeken !

Zondag 29 april

De werken aan de school zijn bijna afgerond, morgen kan de grote regenton worden geplaatst, zeer belangrijk nu het regenseizoen is.
Volgende week kunnen de kindjes weer naar school.

De koestal is volledig afgewerkt en de kippen mogen binnenkort ook genieten van hun nieuw verblijf.

Maandag 30 april

Onze vakantie is voorbij…………..spijtig.
Het was voor ons niet de eerste maal dat we in contact kwamen met het Afrikaanse leven, wel de eerste keer in Kenia.
Het was de eerste keer dat we zo dicht bij de plaatselijke bevolking hebben geleefd, een ervaring om nooit te vergeten. Mensen die hard moeten werken om te overleven en die met weinig gelukkig zijn, een immens verschil met al onze luxe.

Het is belangrijk te kunnen zien wat er gebeurt met al de centjes van onze sponsors, te zien dat we hierdoor vele mensen kunnen helpen naar een betere toekomst.

Terug thuis was het even stilzitten en rondkijken om te beseffen hoe goed wij het hier hebben !
En nu beginnen we weer te dromen "Wanneer gaan we terug naar Kabondo! "

Mieke en Marc